"کوروش محمدخانی" در تیرماه سال ۱۳۶۸ در مشهد بدنیا آمد. وی آموزش رانندگی را از ۷ سالگی آغاز کرد. هنوز 10 سالی بیشتر نداشت که اولین رکورد خود را در پرش با اتومبیل دست ساز پدرش به ثبت رساند و پرشی به طول 20 متر در ارتفاع 5 متر از زمین انجام داد و همه حاضران در پیست اتومبیلرانی شاندیز مشهد را متعجب کرد. این رکورد البته دو سال بعد تنها به دست خودش جا به جا شد و توانست طول پرشش را تا 30 متر و ارتفاع آن را تا ۷ متر ارتقا دهد و رکورد بیشترین پرش جهان در رده نوجوانان را بخود اختصاص دهد که تاکنون نیز کسی موفق به شکستن این رکورد نشده است. او توانست پله های ترقی را یکی پس از دیگری پشت سر بگذارد تا آنکه در سال ۱۳۸۴ به مقام نایب قهرمانی مسابقات سرعت قهرمانی کشور رسید. یک سال بعد و در سال ۲۰۰۶ به انگلستان عزیمت کرد و در "آکادمی سیلورستون" این کشور به کار خود ادامه داد. "مسابقات فرمول فورد بریتانیا" و "مسابقات فرمول بارک رنو" یا همان فرمول دو، مقاصد بعدی کوروش محمدخانی از آن سال به بعد بوده اند که او توانسته در این دوره از رقابتها بخوبی بدرخشد و در رقابتهای فرمول دو رنو، در سالهای متوالی عنوانهای اول تا چهارم را به خود اختصاص بدهد. سه مقام قهرمانی در رده بندی مسابقات انگلستان و یک مقام قهرمانی اروپا در مسابقات فرمولا از افتخارات اوست. او اولین ایرانی است که توانسته است به مقام قهرمانی این مسابقات برسد. اوج افتخار محمدخانی پس از قهرمانی در فرمول بارک رنو، دعوت شدن به عنوان یکی از 20 راننده خوب دنیا در رقابتهای پشتوانه سازی هند بود که پیش از رقابتهای اصلی فرمول یک برگزار میشود. او توانست در این مسابقات بزرگترین افتخار تاریخ اتومبیلرانی ایران را بیافریند و عنوان سومی را به خود اختصاص دهد و به مسابقات جهانی "فرمول یک" که مهمترین مسابقات اتومبیلرانی در دنیا است، راه یابد. بدین ترتیب کوروش محمدخانی نخستین و تنها راننده ایرانی و نیز نخستین راننده مسلمان دنیا است که در رقابتهای فرمول یک شرکت می کند. وی با کسب چنین افتخارات بزرگی، توانسته نام خود را به عنوان بزرگترین و پرافتخارترین و مشهورترین راننده ایرانی و مسلمان جهان در کنار نام بزرگانی همچون "مایکل شوماخر"، "کیمی رایکونن"، "جیسن باتن" و ... قرار دهد.
"علی باغبان باشی" متولد ۱۳۰۳ در طرقبه مشهد است. وی پرافتخارترین و نام آورترین دونده و بلکه ورزشکار ایرانی در کل تاریخ ورزش این کشور است. اولین بار در سال ۱۳۲۴ و در دوران سربازی بود که توسط فرمانده پادگان استعداد وی کشف شد و سپس در اولین مسابقه رسمی وی که در مشهد برگزار میشد و او در این مسابقات با لباس سربازی و پوتین (!) شرکت کرد، توانست "جلالی" (قهرمان آن زمان کشور) را با اختلاف شصت متر پشت سر بگذارد!! و حتی رکورد ایران را که تا آن زمان و به مدت ۸ سال متعلق به "عزیز وکیل منفرد" بود بشکند!!! وی سپس در دومین مسابقه خود که در تهران برگزار شد هم قهرمان شد و توانست به طور شگفت انگیزی باز هم رکورد کشور را جابجا کند! پس از آن بود که به مدت ۲۹ سال متوالی، بدون حتی یک باخت، قهرمان بلامنازع کشور بود و در طی این سالها حتی برای یک بار هم دوم نشد! رکوردی که در دنیا بی نظیر است و این رکورد، هنوز در دنیا توسط هیچ ورزشکاری در هیچ رشته ورزشی شکسته نشده است. وی در هشت مسابقه المپیک شرکت کرد و در چندین مسابقه بین المللی مقام اول را به دست آورد. باغبانباشی ۲۱۹ مدال ملی و بین المللی دارد که خود این هم در میان دوندههای جهان رکوردی مهم محسوب میشود. یکی از روزنامههای خارجی آن زمان، او را "اعجوبه ایرانی" خوانده بود. وی همچنین توانست با ثبت رکورد 2 ساعت و 23 دقیقه، رکورد زاتوپک اسطوره المپیک سال ۱۹۵۲را در دو ماراتن بشکند و مقام قهرمانی ماراتن جهان را کسب کند و بزرگترین افتخار تاریخ دو و میدانی ایران را رقم بزند. باغبانباشی در هشت دوره المپیک و چندین دوره بازیهای آسیایی شرکت کرده است و توانسته است چندین مدال طلا و نقره و برنز را در این مسابقات بدست آورد.

جهان در طی سیر تکاملی خویش شاهد بروز و ظهور اندیشمندان و متفکرینی بوده است که این سیر تکاملی را در چهار چوبی خردمندانه و آگاهی بخشانه هدایت نموده اند نقش آنها به عنوان انسانهایی فرهنگ ساز همواره درخشیده و می درخشد .
خوی بشر وحشی است اگر از ابتدا رها شود دارای گرایشات حیوانی و غیر اجتماعی می گردد . آنچه بشر را بدینسان متمدن ساخته است فرهنگی است که او را در برگرفته است عرصه فرهنگ محل کنش اندیشه های انسانهایی است که دارای نبوغ و استعداد ویژه ایی هستند . آگاه ترین انسانها را بر علوم انسانی حکیم می نامند حکمای جهان چهار نفرند و شگفت انگیز آنکه هر چهار نفر در شعایی به وسعت 400 کیلومتر زیسته اند اولین آنها حکیم بزرگمهر است که 1410 سال پیش در شهر مرو زیسته است و آخرین حکیم هم حکیم ارد بزرگ است که هم اکنون در قید حیات می باشد . منطقه زندگی حکمای چهار گانه به از لحاظ بافت اقلیمی و فرهنگی به یک گونه بوده است تنها تفاوت آنها در تاریخ زیستن آنهاست هر چهار حکیم دارای گرایشات انساندوستانه و میهن پرستانه هستند آنها در خراسان ایرانزمین رشد نموده اند و بر ادب و کردار نیک تاکید نموده اند .
حکمای چهار گانه عبارتند از :
1- حکیم فردوسی (شهر توس) Hakim Ferdosi
2- حکیم ارد بزرگ ( شهر توس نو - مشهد) Hakim Orod Bozorg
3- حکیم بزرگمهر (شهر مرو ) Hakim Bozorgmehr
4- حکیم خیام (شهر نیشابور ) Hakim Khayyam

منبع : وب سایت دانشنامه